
900,000تومان


| دسته بندی | مستندنگاری |
|---|---|
| نوع کالا | کتاب |
| زبان کتاب | فارسی |
| نشر | خط مقدم |
| نویسنده | زهرا حیدری |
| ویراستار | زهرا حیدری |
| طراح جلد | سیدحسن موسیزاده |
| تعداد صفحه | 352 |
| شابک | 978-622-7510-15-7 |
| سال چاپ | ۱۳۹۹ |
| قطع | ۲۰ × ۱۳٫۵ سانتیمتر |
از ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۷، خانوادههای فرماندهان لشکر ۴۱ ثارالله کرمان در ساختمانی سهطبقه در محلۀ کیانپارس اهواز زندگی کردند؛ در شهری جنگی که بارها بمباران شد. کتاب ساختمان کیانپارس قصۀ زنان همین ساختمان است؛ زنانی که حالا، وقتی از آن سالها میگویند، آرزو میکنند «کاش آن روزها برگردد». کتاب با روایت کاسب قدیمی محله و تاریخچۀ ساختمان آغاز میشود و بعد بیستوسه زن، هر کدام در یک فصل، قصۀ خودشان را از ازدواج تا روزهای کیانپارس و پایان جنگ تعریف میکنند.
ساختمان کیانپارس به گردآوری و تدوین زهرا حیدری و بر پایۀ گفتوگو با زنان این ساختمان نوشته شده است. ساختمان کیانپارس سال ۱۳۹۹ منتشر شده است.
مصطفی نظری گراوند (کاسب قدیمی محله): «راستی شما میدانید آن رزمندههای کرمانی الآن کجا هستند؟ اصلاً در آن وضعیت جنگی که خیلیها شهر را ترک کرده بودند، آنها برای چه دست زنوبچهشان را گرفته و به اهواز و دل جنگ آورده بودند؟»
جواب از راه دور شروع میشود. کرمان تا اهواز نزدیک بیست ساعت راه بود و دلنگرانی خانواده، فرماندهان را مدام راهی کرمان میکرد. سردار شهید حاج قاسم سلیمانی و کادر قرارگاه تصمیم گرفتند خانوادهها به اهواز بیایند؛ اول به خانهای که اسم رمزش «خانۀ عمه» بود و بعد به ساختمانی در کیانپارس. هر خانواده یک اتاق داشت و در هر واحد دو یا سه خانواده زندگی میکردند.
بیشتر زنها تازهعروسهایی از استان کرمان بودند. مردها بیخبر میآمدند و زود به خط برمیگشتند. زنها از شمردن پوتینهای پشت در میفهمیدند چند مهمان دارند و برای فهمیدن زمان عملیات، ایستگاه آمبولانسهای خیابان را نگاه میکردند: «هر وقت دیدید آمبولانسها نیستند، عملیات است.»
در همین ساختمان برای مهمانهای رزمنده غذا پخته شد، لباس رزمندهها روی پشتبام شسته شد و برای لشکر جانماز دوخته شد. خبرهای جبهه هم به همین ساختمان میرسید. یکی از راویها میگوید: «زنگ دربازکن ساختمان، بدترین نوای دنیا بود.» شهید علی حاجبی، شهید مهدی طیاری و شهید مجید زینلی از همین ساختمان رفتند و برنگشتند. تابستان ۱۳۶۷ ساختمان خالی شد، اما دوستی بسیاری از این زنها تا امروز مانده است.
هر فصل روایت اولشخص یک زن است. ماجراها تکرار میشوند، اما هر بار از اتاقی دیگر: شهادت یک فرمانده را چند راوی، هر کدام از پشت پنجرۀ خودشان، دیدهاند. همین چندصدایی خواننده را آرامآرام با همۀ ساکنان ساختمان آشنا میکند و شوخیها و دلتنگیها را کنار هم مینشاند.
روزی سه گونی لباس خونی رزمندهها را به ساختمان آوردند تا شسته شود؛ بتول اخضمی، که از دیدن خون میترسید، گفت «من میشویم»:
«لباسها را لگد میکردم و در تمام طول مدت شستن آنها اشک میریختم. خون عزیزترین مردان کشورم بود و دعا میکردم و میگفتم: خدایا، من این خونها را لگد میکنم تا این لباسها را برای بقیۀ بچهها آماده کنم؛ تا آخر عمرم کمکم کن که خونشان را لگدمال نکنم. ساعات عجیبی را در آن تنهایی با لباسها گذراندم که حس آن هیچگاه از ذهنم پاک نخواهد شد.»
فاطمه انجمشعاع؛ صبحی که حاج قاسم سر راه اهواز به خانۀ پدرشوهرش آمد تا همسر او را با خود ببرد:
«حاجقاسم و چند رزمندۀ دیگر آمدند و صبحانهای تدارک کردیم و خوردند. وقتی میخواستند بروند، برای بدرقه به حیاط رفتیم تا با عباس خداحافظی کنیم. مادرشوهرم _ خدابیامرز _ به حاجقاسم گفت «حاجآقا، نمیشود پسر مرا به جبهه نبرید؟ بچههای مردم را کجا میبرید، مادر؟». حاجقاسم خندید و گفت «ما پسر شما را به جبهه نمیبریم؛ ایشان، ما را به جبهه میبرد.».»
زهرا حیدری سال ۱۳۶۰ به دنیا آمد. نویسنده و ویراستار است و ویرایش بسیاری از کتابهای انتشارات خط مقدم کار اوست؛ از جمله «شبح»، «رختشو»، «دختران قبیلۀ جنگ»، «صنوبر» و «خاک و خاطره».
جوان و بزرگسال
پاییز پنجاه سالگی، دلبافته، حاج قاسمی که من میشناسم، رختشو، قاسم
هنوز نظری برای این کتاب نیامده است.